U ziet ze steeds vaker op vakbeurzen. Een mat zwart kaartje, iets dikker dan een gewoon kaartje. De persoon houdt het tegen de achterkant van uw telefoon, er verschijnt een melding en zijn fiche opent — met zijn foto, zijn gsm-nummer en een knop om alles met één tik op te slaan. Het maakt indruk, en nog meer wanneer u zelf degene bent die het kaartje aanreikt.
Toch is die indruk niet genoeg om kaartjes te kopen voor twaalf verkopers. Wat de doorslag geeft, is weten wat erin zit, wat er precies gebeurt bij contact, en vooral in welke situaties het niet werkt — want die situaties bestaan, geen enkele verkoper gaat er graag op in, en toch zijn ze eenvoudig te omzeilen als u ze op voorhand kent.
Dit artikel legt uit hoe het echt werkt, zonder marketingschema's. Wij maken dit soort kaartjes, wat onze conclusies verdacht maakt; daarom hebben we geprobeerd precies te zijn over de feiten, ook over de feiten die ons niet goed uitkomen.
Wat er echt in het kaartje zit
Een chip van enkele millimeters, verbonden met een spiraalvormige koperen antenne die in de dikte van het kaartje is ingebed. Geen batterij, geen actieve componenten, niets dat slijt. Ze worden aangeduid met hun typenummer — NTAG213, NTAG215, NTAG216 — en het enige praktische verschil tussen die types is de grootte van het geheugen.
Dat geheugen is piepklein: zo'n 130 bruikbare bytes op een NTAG213, het meest gangbare type. En wat erop staat, past op één regel: een webadres. Verder niets. Uw naam, uw telefoonnummer en uw foto staan niet op het kaartje.
Dat onderscheid lijkt technisch. In werkelijkheid verklaart het al de rest, in positieve en in negatieve zin.
Positief: omdat het kaartje alleen een adres bevat, hoeft u bij een nieuw gsm-nummer geen nieuwe kaartjes te laten maken. U past de pagina aan; de al uitgedeelde kaartjes blijven naar dezelfde plek verwijzen en tonen de nieuwe informatie. Dat is het centrale argument voor deze kaartjes, en het klopt.
Negatief: een kaartje dat alleen een adres bevat, is volledig afhankelijk van wat er aan het andere eind staat. Als de pagina verdwijnt, wordt het kaartje een nutteloos stukje karton dat niemand kan herstellen, ook u niet. We komen daar verderop op terug, want dat is het echte risico van deze productfamilie.
Wat er gebeurt als u het tegen een telefoon houdt
De telefoon zendt voortdurend een klein magnetisch veld uit. Op een of twee centimeter afstand haalt de antenne van het kaartje daar genoeg energie uit om de chip te activeren, die zijn adres teruggeeft. De telefoon toont dan een melding; u tikt erop en de browser opent. Het geheel duurt een seconde.
De compatibiliteit is echter niet overal gelijk — en dat is het eerste wat u moet nagaan voordat u een team uitrust dat met een gemengd telefoonpark werkt.
| Leest zonder handeling | Wat er nodig is | |
|---|---|---|
| iPhone XS en nieuwer | Ja | iOS 14 of hoger, scherm aan en ontgrendeld |
| iPhone 7, 8, X | Nee | De knop voor het lezen van NFC-tags in het bedieningspaneel gebruiken |
| iPhone 6s en ouder | Nee | Onmogelijk — u hebt de QR-code nodig |
| Recent Android-toestel | Ja | NFC ingeschakeld in de instellingen |
| Android-instapmodel | Wisselend | Controleer of het toestel een NFC-chip heeft: veel toestellen hebben er geen |
Eén detail is op zich al goed voor de helft van alle "het werkt niet"-gevallen: de antenne van de telefoon zit niet bij elk merk op dezelfde plek. Op een iPhone zit ze bovenaan de achterkant, bij de lenzen. Op veel Android-toestellen zit ze in het midden. Een kaartje dat tegen het midden van een iPhone wordt gehouden, doet niets, en dan besluit men dat het kaartje kapot is, terwijl het volstond om het drie centimeter hoger te houden.
De vijf situaties waarin het niet werkt
U kent ze beter vóór de beurs dan pas tegenover een klant.
1. NFC staat uit. Dat is het vaakst het geval op Android, waar de instelling bij de verbindingsinstellingen staat en veel mensen ze zonder het te weten hebben uitgeschakeld. Niets wijst erop op het moment van contact: er gebeurt gewoon niets.
2. De telefoon is te oud. Een iPhone ouder dan de XS leest het kaartje niet op de achtergrond, en een iPhone ouder dan de 7 leest het helemaal niet. Op een industriële vakbeurs, waar u nog telefoons van vijf of zes jaar oud tegenkomt, is dat geen detail.
3. Het hoesje schermt af. Een dik hoesje gaat nog; een metalen hoesje, een magnetisch plaatje voor een autohouder of een aluminium kaarthouder op de achterkant blokkeren het veld. Ook hier geen foutmelding.
4. Het scherm is vergrendeld. Op een iPhone werkt lezen op de achtergrond alleen als het scherm aan en ontgrendeld is. Het kaartje tegen een telefoon houden die met het scherm uit op tafel ligt, levert niets op.
5. Er is geen netwerk. Dit is de belangrijkste, en de enige die geen enkele instelling oplost. Het kaartje levert een adres, geen fiche. Er is een verbinding nodig om de pagina te openen. In een beurshal waar drieduizend mensen dezelfde zendmast overbelasten, in een kelder, in een fabriek zonder dekking, leest de telefoon het kaartje perfect en blijft hij hangen op een pagina die blijft laden.
Een QR-code lost dit laatste punt niet op — ook die bevat alleen een adres. De eerste vier lost hij wel op, en daarom gaat elk serieus NFC-kaartje vergezeld van een QR-code, gedrukt op de achterkant of getoond op de fiche. Dat is geen bekentenis van zwakte: het is het vangnet.
Een NFC-kaartje zonder terugvaloptie is een kaartje dat werkt voor acht op de tien mensen. Op een stand zijn het de andere twee die u bijblijven.
Wat een NFC-kaartje niet doet
Het haalt het contact van de ander niet binnen. Dat is het meest verspreide misverstand, en het kost veel wanneer u na de aankoop ontdekt dat de uitwisseling eenrichtingsverkeer blijft. Het kaartje geeft uw gegevens; het vangt die van uw gesprekspartner niet op, precies zoals een papieren kaartje. Om met zijn gegevens naar huis te gaan, is er een andere handeling nodig: zijn kaartje scannen, hem een formulier laten invullen, of hem vragen u te schrijven vanaf uw fiche. Als uw probleem is dat u van een beurs wilt terugkomen met veertig bruikbare contacten, dan biedt het NFC-kaartje daar geen antwoord op — dat is een ander onderwerp, dat we behandeld hebben in de vergelijking van manieren om een contact op een stand vast te leggen.
Het installeert niets. Niet bij u, en niet bij de persoon tegenover u. Aan geen van beide kanten is een app nodig; het is een gewone webpagina die in de browser opent.
Het werkt zichzelf niet bij. De pagina kan veranderen, dat is net het voordeel, maar dan moet iemand ze wel aanpassen. Een NFC-kaartje waarvan niemand de fiche in twee jaar heeft gecorrigeerd, toont even foute gegevens als een verouderd papieren kaartje — met als extra de overtuiging dat "het wel actueel is, want het staat online".
Het vertelt u niet wie het heeft gescand. Een bezoekersteller, ja. De identiteit van de bezoeker, nee: de telefoon van de ander stuurt niets naar het kaartje, de communicatie verloopt in één richting. Wees op uw hoede voor een verkoper die u belooft dat u "weet wie uw fiche heeft bekeken" — om die belofte waar te maken, zou hij trackers op de pagina moeten plaatsen, en dat is een heel andere zaak tegenover de mensen die ze bekijken.
De zes vragen om te stellen voordat u bestelt
De prijs van een NFC-kaartje varieert van drie tot veertig euro naargelang de leverancier, voor een product waarvan de productiekosten overal ongeveer gelijk zijn. Het verschil zit dus niet in de chip. Het zit in wat er aan het eind van het adres staat, en in de volgende zes punten.
1. Is er een abonnement? Veel leveranciers verkopen het kaartje tegen kostprijs en factureren daarna de pagina, elke maand. De rekensom lijkt het eerste jaar pijnloos; dat is ze niet meer wanneer u vijftien mensen hebt uitgerust en het stopzetten van de domiciliëring vijftien al uitgedeelde kaartjes uitschakelt. Vraag wat er gebeurt op de dag dat u stopt met betalen.
2. Van wie is het adres? Als de chip verwijst naar een-willekeurige-leverancier.com/u/48219, leven uw kaartjes zo lang als die leverancier. Deze markt is jong en ziet veel kortstondige spelers komen en gaan. Kijk hoe lang het domein al bestaat, en hoe het bedrijf erachter eruitziet.
3. Kan een kaartje opnieuw worden toegewezen? Een verkoper vertrekt, een ander komt. Als het ingeschreven adres zijn naam bevat — /martin-durand —, vertrekt het kaartje met hem mee. Als het neutraal is, dient hetzelfde fysieke kaartje voor zijn opvolger, zonder herprogrammering. In een team met verloop is dat het verschil tussen elk jaar kaartjes bijkopen en er nooit meer bij te kopen.
4. Kunt u zelf wijzigingen aanbrengen? Sommige leveranciers houden de controle over de fiches en factureren elke wijziging. Controleer of u — en idealiter elke medewerker voor zijn eigen fiche — een nummer kunt corrigeren zonder een ticket aan te maken.
5. Wordt de pagina geïndexeerd door zoekmachines? Dat zou niet mogen. Het gaat om de persoonlijke contactgegevens van uw medewerkers: die horen aan het eind van een kaartje dat zij hebben aangereikt, niet in de zoekresultaten op hun naam. Een adres dat niet te raden is en uitsluiting van zoekmachines zijn het minimum.
6. Wat krijgt u terug als u stopt? De vraag waar niemand ooit aan denkt. Minimaal een export van uw fiches.
Onze kaartjes kosten € 5 per stuk, zonder abonnement, en het ingeschreven adres bevat nooit de naam van de houder — daardoor kan een kaartje opnieuw worden toegewezen aan een opvolger.
Bekijk hoe ze werkenWat u moet onthouden
Een NFC-visitekaartje is een eenvoudig object: een antenne, een chip en een adres. Al zijn waarde zit in wat er aan het eind van dat adres staat, en al zijn risico ook. De technische vragen — welke iPhone, welk bereik, hoeveel geheugen — zijn in vijf minuten beantwoord en hebben nog nooit een aankoop doen mislukken.
Wat een aankoop wel doet mislukken, is achttien maanden later ontdekken dat een abonnement bepaalt of al uitgedeelde kaartjes nog werken, of dat een vertrokken verkoper zijn kaartje meeneemt omdat zijn naam erin stond. Die twee punten kunt u nagaan voordat u bestelt, met twee vragen.